• Naar het archief

Gisteren was mijn vader jarig. 83 jaar is hij nu mijn vader. Ik belde hem op in Portugal waar hij samen met mijn moeder van een lange wintervakantie geniet. Ik vond het prettig om zo even met hem te praten. Dat is tussen hem en mij wel anders geweest….. Ik heb het jaren helemaal niet prettig gevonden om met hem te praten. Waar ik achteraf gezien nog het meest last van had was dat ik zelf geen vorm kon vinden om hem te bereiken. Ik wist eenvoudigweg niet hoe dat moest. Ik had het niet geleerd. En hij ook niet van zijn vader als je het mij vraagt. Ik was wel behoorlijk druk geweest in mijn jonge jeugd, pubertijd, studententijd en ook nog lang daarna om zijn waardering te krijgen voor wat ik deed en wie ik was. Ik had een groot verlangen zijn steun te ontvangen voor de worstelingen die ik doormaakte, de levensvragen waar ik mee zat. En ik kreeg het allemaal niet. Ik ben jaren in mijn zelfgeschapen valkuil gelopen om hem te veroordelen voor wie hij was, voor wat hij deed en vooral voor wat hij niet deed. Gevolg was dat ik ontzettend ben gaan zoeken naar waar ik dan wel waardering kon krijgen, waar ik wel gelukkig zou worden: een exotische studie doen, verre reizen, drank, sex, roken, films, televisie, banen met veel invloed, … Telkens dezelfde desillusie van kortstondig plezier gevolgd door een diepe leegte. Ik ben er ook heel moe van geworden van dat zoeken. De laatste tijd mis ik mijn vader sterk. Niet hem als persoon, maar de steun die ik nodig heb om in mijn werk en privé zaken te regelen en op te lossen. Ik vertelde dat gisteren aan een zakenrelatie die voor mij voelt als een hele goede vriend. Hij zei: “Je zegt dat je je vader mist, maar je bent zelf vader. Je mist je eigen stuk vader in je. Ga daar voor staan. Koester het kind in jezelf en ga staan midden in de arena van al die mannen. Laat jezelf zien. Straal en stap in je kracht! Help jezelf zoals je mij altijd geholpen en gesteund hebt. Telkens als ik met jou praat, weet je mij in een richting te sturen die ikzelf niet bedacht had. Ik denk dan altijd: “VERHIP!” wat Piet mij nou laat inzien is zo waardevol voor mij.Jij bent zo’n goeie coach. Ik kom daardoor tot inzichten die ik niet had en dat helpt mij verder. Piet, jij hebt een zo groot VERHIP-gehalte, realiseer je je dat wel?” Ik schiet in de tranen als hij dat zegt, want ik besef me dat ik helemaal niet trots ben op wie ik ben en wat ik allemaal aan talenten in mij heb. Ik ben veel te druk geweest met die trots bij anderen – lees bij mijn vader – te zoeken en niet te vinden. Ik heb veel meer trots op mezelf te zijn. Ik kreeg dus een VERHIP-cadeautje terug van deze vriend, die dat fijn vond om eindelijk ook eens een keer bij mij te kunnen doen. Vorige week bezocht ik een businesscafé en liep daar tegen R. aan. Ik had hem samen met zijn compagnon 8 jaar geleden voor het eerst ontmoet in hun grafisch ontwerpbureau. Ik was toen net voor mezelf begonnen als creative consultant en zat vol met creatieve ideeën en was op zoek naar samenwerking in het opzetten van een aantal kunstzinnige projecten. Sindsdien had ik R. nooit meer gesproken. Hij moest even zijn best doen om zich af te vragen wie ik ook alweer was. Toen ik hem dat duidelijk maakte wist hij het ineens weer. Hij zei: “Ja, dat gesprek met jou is mij altijd bijgebleven. Na jouw vertrek toen heb ik uit een vorm van bewondering voor hoe jij sprak en inspireerde tegen mijn compagnon gezegd: ‘We hebben zojuist een apostel op bezoek gehad’. Hij zei het zonder enige toon van ironie. Ik loop daar nu al de hele week over na te denken. Wat zien anderen in mij wat ik zelf niet zie? Wat zou er gebeuren als ik me zelf bewuster word van mijn “apostel”-gehalte of van mijn “verhip”-factor. Daarom heb ik besloten mezelf de komende tijd te zien als De Verhip-Apostel en daar trots op te zijn dat ik dat ben. Volgens mij hoef ik dan niet meer zo te zoeken naar steun en waardering. Ik voel nu al met een glimlach in mezelf een nieuw leven ontstaan waarin ik mezelf kan steunen en waar het nodig is om steun vragen en ongevraagd steun ontvangen. Dank aan de mannen in dit verhaal die mij dit hebben laten inzien! Piet Hurkmans, 23-1-2008