• Naar het archief

Laatst zat ik met mijn kinderen opnieuw te kijken naar de Disneyfilm The Lion King. Ik vond het altijd al een prachtige film, maar ik was nu ineens zeer geraakt door een bepaalde scène. Simba is als jong leeuwtje verjaagd door zijn boosaardige oom Scar die hem heeft wijsgemaakt dat Simba zelf schuldig is aan de dood van zijn eigen vader Mufassa. Jarenlang zwerft Simba eenzaam en verdrietig buiten zijn gemeenschap rond tot hij op een dag door de wijze aap Rafiki gewezen wordt op zijn eigen spiegelbeeld in het water. Dan krijgt Simba een visioen waarin zijn vader verschijnt en hem toespreekt: “Simba, jij bent mij vergeten. Je bent vergeten wie je bent en daarom vergeet je mij. Kijk naar jezelf Simba. Jij bent meer dan wat je geworden bent. Ga naar je plaats in de kringloop van het leven. Besef goed wie je bent! Je bent mijn zoon en de ware koning. Besef goed wie je bent!” Ik reageerde heel geëmotioneerd op Mufassa’s woorden en was aanvankelijk in de war. Dit ging over iets wat ik heel goed kende, maar ik kon het niet meteen een plaats geven. De dagen daarna, tijdens meditaties en nachtelijke dromen, verscheen ik steeds vaker als jongetje van een jaar of 7-8, zo oud als mijn eigen zoon Pjotr nu is. Daarin was ik blijmoedig, krachtig, avontuurlijk.Ik maakte alles voor het eerst mee en was intens gelukkig. Plotseling realiseerde ik me dat ik toen – door omstandigheden of de manier waarop er met mij gecommuniceerd werd – enorm gekwetst ben en een besluit moet hebben genomen om mijzelf af te zonderen. Dat ik uit survival uit contact gegaan ben met mijn ouders, mijn vrienden, met mezelf. Dat ik ooit ben gaan geloven dat ik niet de moeite waard was. Dat ik mijn ware missie heb verlaten: namelijk gelukkig en inspirerend te zijn en dat uit te dragen. Dat besef deed ontzettend pijn. Ik besloot de terugreis naar mijn authentieke ik te ondernemen. Het belooft een interessante reis vol uitdagingen te worden. Piet Hurkmans, 21-9-2006