Het valt me steeds meer op dat wanneer ik m’n klanten coach, er altijd een thema op tafel komt waar ik zelf iets te doen heb. Op zich is dat niet een nieuwe ontdekking voor me. Ik ben het me ineens scherp bewust. In deze sessie wordt duidelijk voor deze man dat,  wil hij verder komen, hij eerst het een en ander op te ruimen heeft in zijn leven. We maken afspraken over wat hij de komende weken allemaal gaat opruimen. Z’n bureau, z’n kledingkast, z’n overtollige kilo’s, ‘unfinished business’ met een paar mensen, de ruis in de z’n verstandhouding met z’n baas. Tevreden met dit ‘huiswerk’ vertrekt hij weer. Hij heeft er zin in.

Nieuw, nieuw, nieuw
Ik ben gek op nieuwe dingen. Inspirerende films en boeken, nieuwe Apps voor m’n iPhone, bijzondere workshops, leuke events en netwerkbijeenkomsten, co-creatiesessies, leuke gadgets en software, nieuwe vakantiebestemmingen en ga zo maar door. Ik vind het geweldig om mezelf te voeden met nieuwe inspiratie en verhalen. Er liggen echter een paar flinke valkuilen op de loer: dat ik heel veel verzamel en niet wegdoe, dat ik mooie nieuwe plannen bedenk maar ze niet afmaak, dat ik tijd investeer op plekken waar niet mijn klanten zitten. Zo verzamel ik een hoop ‘troep’ om me heen die me steeds meer het zicht vertroebelt op waar ik werkelijk heen wil. En ook al zou ik helder hebben waar ik heen wil, dan nog moet ik me eerst van een hoop balast ontdoen om in beweging te komen. Je raadt het al…..wat voor mijn coachklant belangrijk is, is het voor mij ook: Opruimen!

Ruimte maken
Ik heb net bedacht dat ik ondernemers, trainers en coaches over langere periode ga begeleiden om te groeien in hun onderneming. Het programma heet ‘Je Beste Jaar Ooit’. Dat ga ik nu bouwen. Toch merk ik dat ik hier en daar de bouwgrond klaar moet maken en nog wat heb op te ruimen. Voor m’n werk wil ik geen tijd meer steken in zaken die niet met mijn doel te maken hebben. Dat scheelt al een boel ruis. Ik besluit bijvoorbeeld te stoppen als Durftevragen-begleider, wat ik een paar jaar met plezier heb gedaan. Ik stop met netwerkbijeenkomsten te bezoeken, waar niet mijn klanten rondlopen. Ik stop met alsmaar nieuwe boeken kopen en ga ongebruikte weg doen. M’n bureau is aan een schoonmaakbeurt toe. Ik loop nog één keer per week hard in plaats van 3. Dat ga ik weer opbouwen. Ik wil graag een paar kilo kwijt. En ook heb ik – geïnspireerd door mijn dochter van 16 – besloten te vasten vanaf morgen. Dan begint officieel de vastenperiode. Zij doet dat ook om een vriendin te steunen. Dus minder eten, geen alcohol en chocola. Ik wil ruimte maken voor wat er komen gaat. Ook al ben ik niet religieus, ik ga dit doen om wat vasten in essentie betekent: ruimte maken! Dat vind ik een hele mooie gedachte. Letterlijk ruimte maken voor het laten ontstaan van mijn eigen plan ‘Je Beste Jaar Ooit’.

Leren van mijn klant
Alleen dit besluit voelt al goed. Nu ga ik lekker aan de slag. Ben benieuwd wat mijn klant over een paar weken allemaal opgeruimd heeft en ik dan opnieuw van hem kan leren. Wat zou jij willen opruimen om ruimte te laten ontstaan voor wat je werkelijk wilt neerzetten? Ik ben er nieuwsgierig naar. Laat het me weten. En daar hoef je wat mij betreft niet 40 dagen mee te wachten.

Verbijsterd!
Op dit moment zijn wij vooral nieuwsgierig wat leiders en ondernemers in dit traject willen leren. Onafhankelijk van elkaar plaatsen we allebei hierover een twitterbericht. Debbie richt zich daarbij op de vrouwen in haar Timeline en ik op de mannen. Mijn vraag luidt ‘Dag mannen in mijn TL. Stel je bent deel van ‘n leergroep talentvolle mannen die ondernemer of leider zijn, wat wil jij dan leren?’ Er gebeurt vervolgens iets merkwaardigs. Op Debbie’s oproep aan vrouwen reageren allemaal vrouwen. En wie denk je dat er op mijn oproep aan de mannen reageren? Juist: vrouwen! Ik ben verbijsterd, zeker omdat de vrouwen in hun reactie aangeven wat mannen zouden móeten leren. Wat dacht je van dit voorbeeld: “Een dringend advies van een vrouw. Leer hen ‘goed’ omgaan met macht!”

Kom op, mannen!
Ik ben ook teleurgesteld dat de reacties van de mannen uitblijven. Hebben jullie het te druk? Is het niet stoer? Kom op mannen, zo’n ingewikkelde vraag is het toch niet? Als je nou 9 maanden lang met andere leiders en ondernemers zou mogen optrekken, wat zou je in die tijd dan voor jezelf willen leren en hoe wil je bijdragen aan de ontwikkeling van andere deelnemers? Wij mannen zitten toch altijd boordevol ideeën en plannen! Als je daarbij dan ook nog hulp van andere andere mannen krijgt, zou je plan zomaar ineens kunnen gaan lukken.

Prachtig avontuur
Wij blijven dus benieuwd en verzamelen de komende weken graag jullie input op deze vraag, zodat wij een prachtig programma kunnen samenstellen voor ons M/V leertraject. Dus dames en heren, al jullie suggesties zijn enorm welkom. Laat ze achter op dit blog, mail, tweet, facebook of bel ons. Doordat jullie allemaal meedenken, wordt het een prachtig avontuur waar je uiteraard zelf ook aan deel kunt nemen.

Eitje
Na een aanhoudende stroom van reacties van vrouwen op mijn twittervraag, meldt zich toch ineens een man. Zijn reactie: ‘Hoe bak ik een ei?’ Hilarisch toch!

Ik heb voor mijn eigen persoonlijke ontwikkeling behoorlijk wat trainingen en workshops gevolgd en die verbleken allemaal bij wat je meemaakt tijdens de Inspiratiekaravaan. De grote geesten achter het initiatief zijn Harriët Kollen en Sandra van Kolfschoten die beide een sterk netwerk hebben in het onderwijs. Ze dragen met enorme daadkracht en  passie bij aan de noodzakelijke innovatie van deze sector.

Eén goed idee
Wat gebeurt er als je 20 getalenteerde en inspirerende mensen – die elkaar niet of amper kennen  - een week lang op een prachtige locatie onderbrengt? Met die vraag ging ik in goed gezelschap van twee andere karavaanreizigers Ellen Kuster en Anouk Liebrand op weg naar het dorpje Denée waar we onze medereizigers op maandagavond zouden ontmoeten. Dat is zo goed als niet in woorden uit te drukken. Als ik naar een evenement ga en ik kom met minstens 1 goed idee weer thuis, dan is dat evenement al geslaagd. Ik was redelijk blanco in mijn verwachting, ook al hadden Sandra en Harriët behoorlijk enthousiast op de trom geslagen in de aanloop naar deze week.De vraag die ik voor mezelf wilde oplossen in deze week had ik helemaal nog niet helder. Ik zou vermoedelijk een paar workshops Authentiek Spreken verzorgen, zoveel was zeker. En verder had ik het idee dat ik op een soort schoolreisje ging. Ik zou wel zien.

Polonaise
Er zijn zoveel bijzondere dingen gebeurd die week, dat ik niet meer weet wat ik er nog uit kan lichten. Mooie gesprekken, samen eten maken en opeten, het vuur van de haard gaande houden, heftige emoties, mooie films, een magazijn aan door iedereen meegebrachte inspirerende boeken, films, spellen en muziek, eyeopeners, brullend van het lachen wakker worden met een kamergenoot, met z’n allen de onvergetelijke polonaise zingen en dansen voor de 14e verjaardag van mijn zoon, hulp van deskundige medereizigers, mooie interviews en sfeerbeelden op video en foto, rijk vloeiende wijnen, wandelen in de winterse pracht van het bergdorp.

Wakker geschud
Ik licht er voor mijzelf toch één ding uit: de ontmoeting met de Vlaamse coach Jan Jacobs. Een bescheiden man met een enorme power die mij heeft wakker geschud. En misschien was dat wel mijn behoefte, om wakker te worden na een tijd van stagnatie in mijn werk. Ik wist niet meer zo goed welke kant ik uit wilde. Coach Jan, zoals hij lang op twitter heeft geheten, vertelde een soortgelijke persoonlijke ervaring. Hij was eerst allemaal dingen aan het doen die niet werkten en waar hij nauwelijks geld mee verdiende. Zittend in zijn tentje op het Pukkelpop festival kwam hij bij het enorme noodweer en blikseminslag tot het inzicht dat hij alles anders ging doen. En zo geschiedde. Hij begon met een nieuw concept en helpt nu coaches, trainers en therapeuten aan een bloeiende praktijk.  Zijn verhaal zette mij AAN om vervolgens de rest van de dagen niet meer UIT te gaan. Ik ben hem zeer dankbaar. Vervolgens ben ik op de laatste dag samen met Harriët Kollen aan de slag gegaan om de eerste schetsen te maken van mijn ommekeer. Ik wil niet meer kortstondig telkens één product verkopen. Ik wil ondernemers en coaches over een langere periode gaan begeleiden om doorbraken te creëren en succesvol te zijn in hun onderneming. Een nieuw merk “Je Beste Jaar Ooit” is tijdens La Classe 2012 geboren. De komende tijd ga ik hard werken om dit op de kaart te zetten. Daar gaan jullie nog veel van horen. Voor mij kan de Inspiratiekaravaan niet meer stuk, halleluja!

Wie zichzelf en/of zijn organisatie een prachtige creatieve ervaring wil gunnen, waarin veel nieuwe inspirerende projecten ontstaan moet beslist een keer meedoen aan de Inspiratiekaravaan. Je kan ‘m ook binnen je netwerk of organisatie laten organiseren door deze meesterlijke vrouwen, Harriët Kollen en Sandra van Kolfschoten. Je zult er never nooit spijt van hebben.

Tot slot wil ik al mijn medereizigers en gastsprekers bedanken voor dit gave avontuur.Ik noem ze hier allemaal Sandra van Kolfschoten, Harriët Kollen, Brenda Vos, Tjeu Seeverens, Ellen Kuster , Alain Baars, Jan Jacobs, Jeroen Diks, Catja Cappon, Olga Aussems, Anouk Liebrand, Josien Pennings, Ron van Gils, Wiarda Panman, Dirk de Boe, Leo Crombach, Joyce Crombach, Marit van Gaalen, Lex Hupe, Anne-Kee Deelen, Hilke Tol, Marjan Visser, Sabine Dissevelt, Birgitta van den Bersselaar

In Heldenpraat  leren de studenten op een bijzondere manier hoe ze zonder hulp van papier en powerpoint, gewoon puur vanuit henzelf een geweldig verhaal kunnen houden. Naast dat ze een aantal technieken en vaardigheden ontdekken, is het een geweldige teambuilding tool. Gedurende het hele project maakt elke student zijn eigen Reis van de Held (vrij naar het boek van Joseph Campbell). Je zou kunnen zeggen dat met Heldenpraat deze reis voor iedere deelnemer in dit reisgezelschap begonnen is. De reisgenoten bereiden zich voor op het onbekende avontuur. Wie niet voorbereid is loopt immers het risico terug te moeten keren voordat de bestemming bereikt is. En de bestemming moet zich bij dit project nog verhelderen: een multimediale imago campagne voor de groen- en technieksector. Maar geen van de reisgenoten weet nog hoe die er uit zal gaan zien.

Voordat de held op reis gaat  moet er meestal nog ‘een schuld’ worden ingelost. De vorm waarin ze dit bij elkaar doen tijdens Heldenpraat is antwoord geven op de vraag “Als je me echt zou kennen, zou je … van me weten”. Op indrukwekkende wijze vertellen zij aan elkaar wat zij in hun leven hebben meegemaakt wat niemand van hen weet. Dit is voor velen een emotionele bekentenis die voor enorm veel begrip en respect van de anderen zorgt. Er geschiedt daardoor een wonder: verschillen, onzekerheid en angst voor oordelen vallen weg. De groep vloeit binnen een uur tijd van afzonderlijke individuen tot een hecht team dat onvoorwaardelijk het avontuur met elkaar aan wil gaan en voor elkaar applaudisseert. Zij hebben samen gekozen voor de projectnaam Wervelstroom. Dat zal de naam van hun “schip” zijn waarop zij onbekende wateren zullen bevaren om uiteindelijk aan te komen op een bestemming die ook voor de opdrachtgever nog een verrassing zal zijn.

Negen weken staan er voor deze reis. De logboeken kun je volgen op de Facebookgroep RCT Rivierenland. Een vervolgverhaal dat werkelijk de moeite waard is om te lezen. Prachtige talenten die met elkaar een co-creatie aangaan en laten zien waar onderwijsvernieuwing over gaat.

Zie ook de Heldenpraat-verslagen van reisgenoten Ivo de Haas en Ivo Eller

Boodschappen
Een van de eerste belangrijke onderwerpen van deze dag is dat we al heel vroeg in onze jeugd boodschappen te horen krijgen van mensen om ons heen. Boodschappen die ervoor zorgen dat we onszelf verbergen achter een masker. Want stel je voor dat je jezelf bent, dan loop je het risico door anderen niet geaccepteerd te worden. Het eerste deel van de dag is dan ook te vergelijken met het het begin van je vroege jeugd: speels, heel veel energie, zonder oordeel. Honderd volwassenen en kinderen door elkaar ervaren hoe het is om lekker uit je dak te gaan in leuke games op coole muziek.

‘Als je me echt zou kennen….,’
In de middag wordt het serieuzer. Na persoonlijke aangrijpende verhalen van de trainers delen we in kleine groepjes (‘families’) een belangrijke vraag: ‘Als je me echt zou kennen, dan zou je …. van me weten?’ Deze gesprekken zijn heel persoonlijk en emotioneel. Ik ben bereid om dat met mijn ‘family’ te delen. Tegelijkertijd vraag ik me af waarom we dit niet vaker doen met elkaar: op het werk, thuis, met vrienden. Waarom zijn er zoveel muren om ons heen, dat we ons niet veilig genoeg wanen om dit met elkaar te delen en verbinding te ervaren? In de loop van de dag vervagen alle grenzen en oordelen over mezelf en over de anderen. Vol mededogen en ontroerd ben ik geraakt door wat jonge kinderen al hebben meegemaakt aan respectloosheid, pesterijen en ‘geweld’. Vol emotie stap ik zelf regelmatig ‘over de streep’ en ervaar daarbij de warmte van anderen. Dankbaar sluit ik de dag af.

Minder oordelen
Ik nodig je uit om vanaf nu minder te oordelen over je dierbaren, je collega’s, je buren, je landgenoten, over wie dan ook. Ga er maar van uit dat je bijna niets van ze weet. En als je dat echt zou weten, je met veel meer mildheid en mededogen naar hen zou luisteren. Daar begint het ware persoonlijke leiderschap.

Geef en ontvang
Hier sta ik in mijn werk voor en ik wil je vragen dat ook te doen: te luisteren zonder oordeel naar je collega’s, je baas, je geliefden. Begin er morgen mee en laat het niet meer los! Wat je geeft zul je ook weer terugontvangen: begrip, waardering en erkenning.

Zie ook:

• Aan/Uit
• Afleren maakt je effectiever
• Stilte en Spreken als succesfactoren

Ik had de eer om in het weekend van 5-6 november met de workshop Authentiek Spreken de jeugdige sprekers van dit jaar voor te bereiden op hun optreden op 20 november tijdens TEDxYouthAmsterdam. Ze spreken daar in Science Center Nemo voor een live publiek van 200 leeftijdgenoten en andere belangstellenden. Ook worden hun talks op de dag zelf gestreamd door de NOS en nu.nl. De sprekers van vorig jaar en de mensen van TEDxYouthAmsterdam namen ook deel aan de workshop. Het werd een onvergetelijk en leerzaam weekend.

Het mooie aan dit weekend was voor mij dat jongeren en volwassenen samen twee dagen lang mét en van elkaar geleerd hebben. Niet alleen over spreken in het openbaar, maar ook in het delen van ervaring, kennis, ideeën, inspiratie. Geholpen door de methodiek, het prachtige Hotel Blooming en de enorme bereidheid van iedereen om ervoor te gaan was het groepje jongeren binnen no time een hecht team.

De jongste TEDxYouth spreker heet Puck Meerburg. Hij is 11 jaar en bouwt nu al Apps zoals TafelTrainer en The Quizzer. Waar voor de meesten van ons programmeertalen als PHP, Javascript en Objective-C volstrekt abracadabra zijn, zijn ze voor een jongen als Puck vanzelfsprekend. Trots toont Puck dan ook de foto waarop hij aan prins Willem-Alexander persoonlijk zijn TafelTrainer mocht laten zien. Vrolijk demonstreert hij ook tijdens de lunchpauzes zijn applicaties aan zijn nieuwsgierige medecursisten. Zij staan enorm versteld van wat hij allemaal weet  en kan en noemen hem al snel ‘hun kleine held’.

De ‘oudste’ spreker van het gezelschap is Meike Opdeijn (22). Zij weet mij in dit weekend een paar keer flink te raken met haar indrukwekkend verhaal dat zij ook op 20 november zal vertellen tijdens TedxYouthAmsterdam. Na een ongeluk op school en een jarenlange geschiedenis van pijn, wordt uiteindelijk haar linkerbeen geamputeerd. Voor haar het begin van een nieuw leven zonder pijn. Ze gaat sporten en stort zich fanatiek op het rolstoeltennis en is inmiddels gekozen voor onze nationale selectie. Haar ambitie is om in 2016 op de Paralympics in Rio Janeiro te staan, voor goud wel te verstaan!

Wat het weekend met jonge sprekers extra bijzonder maakt is dat Blooming (Hotel en Trainingsbureau) al hun faciliteiten beschikbaar stelt om het beste uit de deelnemers te halen. We mogen er slapen, eten, trainen, zwemmen (door sommigen), wandelen. Zowel op zaterdag als op zondag is de voltallige directie bij belangrijke momenten aanwezig. Hun support ervaar ik als een warm bad. Femke Lans, de directeur van het trainingsbureau, is zo enthousiast dat ze zich ingezet heeft om een kleurrijk avondprogramma voor de  deelnemers te organiseren. Op zaterdagavond komen ervaren rotten als Chris Zegers (acteur en tv-presentator) en Jim Stolze (directeur van TEDx) zelf spreken. Daarna mogen alle deelnemers hun presentatie doen, met een countdownklok die aftelt zoals bij alle TED talks. Ze krijgen feedback van Chris en Jim en een ‘complimentendouche’ van het aanwezige publiek. Iedereen schrijft één positief woord als waardering op een vel papier en toont het aan de sprekers. Alle velletjes worden ingezameld en overhandigd aan de sprekers. Ik ben onder de indruk hoe deze jonge mensen in één dag gegroeid zijn en bovenal me enorm weten te inspireren met hun ideeën, onbevangenheid en strijdlust. Die avond liggen alle deelnemers vrolijk met elkaar te chillen op de geweldige loungebanken in de lobby van het hotel. Ze hebben het zichtbaar naar hun zin. De volgende dag hoor ik dat ze ook nog ‘s nachts naar het strand zijn geweest met z’n allen.

Op zondag werken we aan de verfijning van ieders presentatie. Lekker buiten in het bos nemen we alle rust om bij iedere spreker stil te staan en feedback te geven om het verhaal en de vorm nog sterker te maken. De middag zullen ze als opmaat naar 20 november een slotpresentatie geven aan de aanwezige familieleden en ook weer de Blooming directie. Het is indrukwekkend hoe zij zich allemaal de feedback ter harte hebben genomen.  Het verhaal van iedereen staat als een huis. Ze hebben er plezier in. Allemaal spreken ze 5 minuten als vingeroefening voor 20 november. Dan zullen ze 9-10 minuten spreken, de helft van de officiële TED sprekerstijd van 18 minuten.

Die avond en de dagen erop ontstaat een levendig twitterverkeer tussen alle deelnemers die maar moeilijk afscheid kunnen nemen van het geweldige weekend. Langzaam gaan zij zich concentreren op hun presentaties op 20 november in Nemo Amsterdam. Het event is inmiddels volledig uitverkocht, maar ik raad jullie aan de sprekers te volgen via de livestream van de NOS.

Naast Puck en Meike die ik eerder noemde, spreken de volgende jongeren. Pelle Brakkee (18 jaar) begon op zijn 16e samen met een leeftijdgenoot SBM Multimedia, een full-service marketing bureau. Hij wil jonge ondernemers en mensen met leuke ideeën bij elkaar zetten zodat ze het samen kunnen gaan uitwerken. Zijn motto: als je je ervaring en je hart er maar in legt, als je het maar durft te doen, ongeacht of je nu 18 of 50 bent. Een belangrijk inspiratie daarbij is voor Pelle “Be yourself, no matter what they say” uit de song An Englishman in NewYork van Sting.

En dan Marieke Peters (14). Zij heeft een missie: iedereen een beetje creatiever maken. “We hebben allemaal ideeën, je moet er wel iets mee doen”.  Ze maakt filmpjes over persoonlijke dingen die haar bezighouden. Zo heeft ze bijvoorbeeld een filmpje gemaakt My Bucket List waarin ze verbeeldt wat ze allemaal nog wil doen voor ze dood zal gaan. Ze zegt dat ze ze er gelukkig wordt van zo’n creatief proces. Zo schreef ze bijvoorbeeld ook een lange brief waarin haar tienerleven tot in detail beschreven is en maakte daarover een video. Die brief is bedoeld voor… Marieke, maar mag ze pas over twintig jaar openmaken. Marieke: „Met creativiteit kun je echt een heel eind komen. Kijk maar naar mij. Ik maakte deze filmpjes en nu sta ik op TedxYouthAmsterdam”

Emre Ertugrul (15) is een rapper. Normaal houdt hij er niet van zichzelf te uiten. Maar met rap zegt hij gewoon alles kwijt te kunnen. Bij een goeie beat gaat hij schrijven en en dan raakt het hem. Emre zet zich in voor Rapucation (Rap en Educatie). Met dit initiatief willen ze ‘ruis’ uit het onderwijs halen. En ‘ruis’ is kinderen die de les verstoren. Hij was zelf ook ooit de ‘ruis’. Nu noemt hij zichzelf lachend een engel. Hij rapt: “Zoveel downs, maar ik hou me rustig. Leven is een wedstrijd en ik ben strijdlustig. Ik geloof in mezelf. Doe ik het met de bal of doe ik het met rijmen. Ik weet wat ik wil. Ik ben doelgericht nr. 10 op het veld en nr. 1 in die rap……”

Dit zijn de sprekers van TedxYouthAmsterdam 2011 die aan het weekend meededen. Ook van de editie 2010 deden enkele sprekers met de workshop mee die ik graag nog even wil noemen. Jip Maathuis (14) startte op zijn 9e met een goede-doelen-actie voor War Child door chocoladeletters te gaan verkopen. Dat doet hij ook dit jaar weer, en zeker in deze tijd van het jaar heeft hij ieders steun hart nodig. Robert van Hoesel (18) bouwde al op de basisschool websites en op zijn 16e startte hij serieus als ondernemer. Hij richtte o.a. kvk18.nl op en werkt nu met andere jonge ondernemers samen aan mooie projecten met bijv. bedrijven of in het onderwijs. En tot slot Thijl Klerkx (17) die per bakfiets biologische producten aan huis bezorgt.

Voor wie er zondag 20 november bij TedxYouthAmsterdam kan zijn wens ik veel plezier en inspiratie. En de ‘thuisblijvers’ raad ik aan de livestream te volgen. Dit mag je niet missen!

*** Foto- en videomateriaal: Met grote dank aan @denkbeeldhouwer

Tegenstrijdig in mezelf is dat ik zo’n uitreiking vandaag de dag meestal heel saai en voorspelbaar vind en aan de andere kant toch altijd even wil kijken wie er in de prijzen gevallen zijn en wat ze dan zeggen. Alles is vastgelegd bij zo’n live uitzending op tv, tot op de minuut gedicteerd. Weinig speelruimte, want vaste spreektijden voor de winnaars, waardoor ze meestal niet verder komen dan het bedanken van hun crew, de collega’s, familie, de geldschieters.

Dit jaar ging het anders. Ik zat ‘s avonds laat in m’n auto op weg naar huis, luisterend naar Radio 1, die aandacht besteedden aan de uitreiking van de kalveren eerder die avond. Ze lieten de dankrede horen van Nasrdin Dchar bij de ontvangst van zijn Gouden Kalf voor de beste acteur, dankzij zijn rol in de film Rabat. Bij het horen van zijn eerste woorden, werd ik onmiddellijk overmand door emoties. Ik hield het niet droog. Zoveel blijdschap, zoveel trots, zoveel oprechtheid. Hij had het over Dromen, over Angsten overwinnen en over de Liefde en de Passie. Over hoe ons land werd geïnjecteerd met angst, met angst voor buitenlanders. Hij betoverde de zaal en mij met zijn vurige optreden. Hij sprak uit zijn hart rechtsreeks tot de zaal en door zijn manier van spreken tot het hele land. Eindelijk iemand die niet meedoet aan deze poppenkast, dacht ik. En ik leek het niet alleen te denken. Het publiek jubelde, hij kon ze bijna niet stil krijgen voor de rest van zijn boodschap. Nasrdin Dchar is niet alleen een prijswinnaar, hij is een boodschapper met een hele simpele maar krachtige boodschap: we zijn allemaal mensen, laten we stoppen met elkaar in hokjes te zetten en bang te zijn. Laten we stoppen elkaar angst aan te praten, zoals Wilders en Verhagen doen. Laten we gaan voor onze dromen, het overwinnen van onze angsten en voor de liefde en de passie.

Diezelfde avond keek ik het fragment terug op televisie. Wat mij het meest raakte van de hele speech waren de betraande ogen van Nasrdin’s vader en de glimlach van zijn moeder, trots als ze waren dat hun zoon dit had bereikt, dat hun zoon deze boodschap verkondigde. En met hen ben ik trots op hem, dat hij de guts heeft om te doen zoals hij deed, te spreken zoals hij sprak, te stralen, zoals hij straalde. Daarmee is hij een voorbeeld voor ons allen. Het lijkt alsof hij definitief een duw heeft gegeven aan een niet meer te stuiten collectief verlangen. Een verlangen naar eenheid, naar verbinding, naar een samenleving die niet is doordrenkt van angst en negativiteit, gevoed door politici en media. En laat dat nou net een Nederlander zijn met Marokkaans bloed, een trotse moslim die ons deze les geeft, zonder oordeel. Een geweldige acteur met een Gouden Speech die ons laat zien dat het anders kan, die symbolisch een beklemmend patroon doorbreekt. Alleen daarvoor al heeft hij een prijs verdiend.
Voor wie het nog niet gezien heeft of zeker nog een keer wil kijken. Geniet van Nasrdin’s Gouden Acceptance Speech.

De eerste video’s beginnen binnen te komen. In dit prille opstartstadium vraag ik mensen uit mijn netwerk waarvan ik weet of hoor dat ze een goed verhaal hebben om dat op video te zetten en te uploaden bij SpreekJeMee Zo wordt voor iedereen duidelijk wat de formule van het videopodium is. Het is natuurlijk de bedoeling dat SpreekJeMee kritische massa en naamsbekendheid krijgt, zodat veel meer mensen uit zichzelf de weg erheen gaan vinden. Ik heb mezelf de uitdaging gegeven om vanaf nu in 3 maanden tijd minimaal 100 nieuwe video’s op SpreekJeMee te hebben staan. Ik krijg van iedereen die het gezien heeft te horen dat ze het een mooi initiatief vinden en ook daaruit put ik geloof dat ik ermee door moet gaan. Ik heb daar wel hulp bij nodig, natuurlijk! Wil jij, beste lezer, me helpen om dit prachtige videopodium tot een succes te maken door ervoor te zorgen dat die 100 video’s er op 15 december op staan? Dit kan door zelf  je videoverhaal te plaatsen en door mensen in je netwerk – van wie je weet dat ze een goed verhaal hebben – te enthousiasmeren om dit ook te doen.

De verhalen kunnen over veel onderwerpen gaan. Het is vooral belangrijk dat het een persoonlijk verhaal is dat je recht op camera vertelt. Om je een idee te geven zou je verhaal kunnen gaan over het antwoord op een van deze vragen: ‘Wat is jouw passie?’, ‘Wie krijgt jou in beweging?’, ‘Waar lig jij nou wakker van?’, ‘Wat heb jij de wereld te vertellen?’, ‘Waar draait het bij jou om?’ SpreekJeMee is een videopodium voor mensen met lef. Het lef om met een grote groep mensen te delen wat jou bezighoudt, wat je hebt meegemaakt, wat je wilt bereiken, waar je zoektocht over gaat, waar je gelukkig of ongelukkig van wordt, waar je boos, bezorgd of verontwaardigd  over bent. Kortom verhalen van mensen die het verdienen gehoord en gezien te worden.

Ik wil met dit initiatief graag letterlijk en figuurlijk podium geven aan juist de persoonlijke verhalen van mensen. Ik zou zeggen laten we er met z’n allen voor zorgen dat die 100 eerste video’s er komen voor 15 december, dan komt de rest vanzelf en creëren we met elkaar een prachtig interactief podium. Dankjewel vast!

Social Friday vindt elke 2e vrijdag van de maand plaats. Het gaat om ontmoeten, net-werken en geïnspireerd worden. Energieke, praktische én visionaire sprekers zijn in een verrassende formule samengebracht. Een mooie gelegenheid om voor het weekend en de komende maand inspiratie op te doen! Elke maand een ander thema, aansluitend bij de ontwikkelingen op social media en social networking gebied én de echte wereld. Van leiderschap en teamwork tot Xperience en digital learning. De sprekers wordt gevraagd hun verhaal te  vertellen in de TED-formule. Maximaal 18 minuten, dus! Deze maand is het thema: Refresh!

Wat mij vooral verraste was de plek waar Social Friday georganiseerd werd. Het event vindt plaats in het pand van initiatiefnemer Performance Solutions. Wat een verademing is hun werkplek! Ook totaal onverwacht op een behoorlijk lelijk – maar strategisch bij Schiphol gelegen – kantorencomplex in Hoofddorp. Eenmaal binnen in het pand van Performace Solutions ben ik al die lelijkheid in één keer vergeten. Inrichting en design zijn van een bijzondere schoonheid. Het welkom is één warm bad. Ze weten daar heel goed wat hospitality is. En zeker als gastspreker werd ik met alle egards ontvangen.

Een veelzijdig en betrokken publiek maakten de middag tot een waar feest. Boeiende sprekers in de hightech Xperience Room namen me mee in hun sterke verhalen. Directeur André Wiringa van Performace Solutions deed de aftrap met een geweldig verhaal over hoe belangrijk de mening van de klant is. Hij had net zelf niet zo’n hele goede ervaring gehad met het Hilton Greenpark hotel in Londen. Bas Schepers met een mooi verhaal over digitaal flirten. En als je echt persoonlijk betrokken wilt zijn bij de kleinere ontwikkelingsprojecten dan is daar het prachtige verhaal over de 1%Club van spreker Niels Jansen. Kortom een bom aan inspiratie.

Met de organisatie had ik afgesproken dat ik 45 minuten mocht in plaats van 18, omdat ze graag iets interactiefs met de bezoekers wilden. Nou, en dat werd het. Het was werkelijk super hoe in zo’n korte tijd de 50 aanwezigen zich in een snelkookpan workshop AuthentiekSpreken door mij lieten meenemen. Stilte, ontroering, gelach en zeer enthousiast geroezemoes wisselden elkaar in hoog tempo af. Een bruisende afsluiting van de middag wat mij betreft. Aan het eind  heb ik nog een korte demo kunnen laten zien van mijn nieuwe videopodium SpreekJeMee, waar je in max. 5 minuten het geleerde meteen in praktijk kan brengen, ditmaal op camera dus, met een virtueel publiek. Het mooie was dat een paar deelnemers de spirit van de workshop meenamen in het slotonderdeel van het programma: one minute of fame.

Een supermiddag die ik iedereen kan aanraden: inspirerende sprekers, leuke mensen, hippe setting, lekkere hapjes, warme gastvrijheid, echt een weekendboost.
Aanmelden voor Social Friday doe je hier.

Training Authentiek Spreken
Voor wie zich verder wil ontwikkelen in spreken of presenteren voor een groep, 30 september is er weer een Training Authentiek Spreken. Schrijf je nu in.

Zo’n 15 jaar lang heb ik voor de publieke omroep televisieprogramma’s geproduceerd en geregisseerd. Voornamelijk documentaires, talkshows, en muziekprogramma’s. Mijn rol was duidelijk áchter de schermen. Ik schreef formats, regelde subsidies, regisseerde, stuurde productieteams aan, schreef persberichten, won prijzen. Jarenlang heb ik ‘genoten’ van deze wereld en dit werk. Tot op een dag ik me bewust werd van dat ik alleen maar bezig was geweest te kijken naar mensen die in mijn programma’s vóór de camera kwamen. Alleen naar hen had ik letterlijk en figuurlijk gekeken. Niet naar mezelf. Dat was toen een hele vreemde gewaarwording. Waarom had ik dat dan al die tijd gedaan? Misschien wel om te voorkomen dat ik naar m’n eigen leven moest kijken. Ik zei wel dat ik plezier had in mijn werk, maar ik voelde me ook vaak heel eenzaam in deze vluchtige wereld, in relaties, met familie, met vrienden. Eenzaam en onbegrepen. Ik sprak daar nooit met iemand over. Wel had ik natuurlijk allerlei opvattingen over mensen en hoe het met de wereld verder moest en wist dat op een levendige manier te brengen. Maar over mezelf, m’n eenzaamheid, m’n worsteling met het bestaan sprak ik nooit. Ik vond het natuurlijk geweldig om mensen in televisieprogramma’s te krijgen die dat juist wel deden. Ik was er dan trots op dat ik zo’n programma had gemaakt.

Roeping
Na nog wat omzwervingen in verschillende banen deed ik mee aan een Amerikaanse personal empowerment training. Tien dagen lang zat ik met 300 lotgenoten van over de hele wereld in een conferentiehotel en werkten we ‘aan onszelf”. Ik heb daar een flinke doorbraak gemaakt en geleerd meer mezelf te laten zien zonder angst of oordeel. Ik had vooral bewondering voor de manier waarop de aanwezige coaches de deelnemers begeleidden in hun avontuur. Voor het eerst van m’n leven voelde ik … laten we het ‘een roeping’ noemen. Ik wilde dat óók… op die manier mensen begeleiden in hun persoonlijke ontwikkeling, in hun leiderschap. Ik ben een opleiding gaan doen en heb me aangesloten bij een trainingsbureau en ben in het bedrijfsleven gaan trainen en coachen.

Valkuil
Al die tijd knaagde er iets in me. Ik had dan wel de wereld van televisie vaarwel gezegd. Nog altijd had ik affiniteit met het vertellen van verhalen, met beeld. Ik zocht naar een manier om deze twee werelden te verenigen, en nog meer naar wat mijn rol daarin dan zou zijn. Ik tuinde telkens weer in mijn eigen valkuil: ik bedacht bijv. woeste, megalomane en vooral onbetaalbare plannen voor grote documentaireseries met leiders uit het bedrijfsleven. Ik maakte het zo groot dat de plannen gedoemd waren nooit het daglicht te zien. Tegelijkertijd frustreerde me dat. Want in de kern waren het toch hele goeie ideeën en ooit  zouden ze dan toch wel gerealiseerd worden. Dit patroon herhaalde zich een tijd totdat ik het losliet.

Authentiek Spreken
Inmiddels had ik me als trainer gespecialiseerd in trainingen Authentiek Spreken en Presenteren. Ik had gelezen dat veel mensen daarmee worstelden. Ik bekwaamde me in een hele effectieve methode en begon workshops te organiseren. Ik leerde zelf steeds gemakkelijker en met plezier voor een groep te staan. Ik haalde bovendien heel veel voldoening uit de ervaring dat ik mensen in een dag tijd bijvoorbeeld van hun spreekangst af kon helpen, of hen manieren aanreikte om echt verbinding met het publiek te maken zonder dat ze daar een Powerpoint bij nodig hadden. Deze methode ging helemaal terug naar de basis van wie iedereen van oorsprong is. Terug naar het vertrouwen dat wij allemaal een eindeloze bron aan verhalen in ons dragen die we juist kunnen inzetten in onze presentaties en lezingen. Dat deelnemers met lef op een podium gingen staan, terwijl ze vóór de training geloofden dat zij er niet toe deden. Dat zijn prachtige dingen om mee te maken.

Eureka
Ik was ervan overtuigd dat ik nog iets toe kon voegen aan deze trainingen. En ineens viel het kwartje. Geïnspireerd door het vroegere VPRO-programma Achterwerk in de Kast, TED-talks, de presentatiemethodiek Speaking Circles en het inmiddels alom bekende Durftevragen kwam ik tot het idee van SpreekJeMee

Het bovenstaande fragment uit Achterwerk in de kast illustreert perfect de kenmerken die ik voor SpreekJeMee op het oog had: een kort persoonlijk verhaal, zonder interview, rechtstreeks verteld op de camera, geen commercial. Ik wilde er voor SpreekJeMee nog wel een paar dingen aan toevoegen. Ik wilde een platform creëren waar volwassenen (kinderen blijven natuurlijk welkom) rechtstreeks hun video kunnen uploaden en waar bezoekers zich kunnen laten inspireren door de bijdragen en erop kunnen reageren. Het videopodium biedt de mogelijkheid je (eindelijk) publiekelijk uit te kunnen spreken over zaken die jou bezighouden, waar je van wakker ligt, over jouw dromen en ideeën. Door dit te doen vindt je verhaal zijn weg. Bezoekers treden met je in contact en gaan je helpen bij het verwezenlijken van je plannen. Je kunt er van alles kwijt: waar je van baalt, hoe dingen anders moeten, waar je blij over bent, een mooi verhaal, een goed idee, een oproep. Je kunt je video alleen of met meerdere mensen inspreken. Het is voor alle leeftijden.

Verbinding met publiek
Door de trainingen Authentiek Spreken heb ik gemerkt hoe belangrijk het is iemand recht in de ogen te kijken zonder oordeel over jezelf of over degene die je aankijkt. Er is daadwerkelijk verbinding. Dit aspect wil ik bij SpreekJeMee benadrukken. Als je recht in de lens spreekt bij het opnemen van je video, spreek je op dezelfde manier tot een denkbeeldig publiek, dat zich meer betrokken zal voelen bij jouw boodschap dan wanneer ze naar een interview met  jou kijken. Een interview kan er voor zorgen dat de kijker zich niet echt betrokken voelt, terwijl je dat nu juist wel wilt. Daarom: geen interviews of registraties van optredens. Kijk naar een voorbeeld van één van de nieuwe bijdragen op SpreekJeMee van Jasper van Impelen

Ik heb fantastische hulp gehad van een aantal mensen bij het bouwen van mijn initiatief met vooral de techniek die erachter zit. Nu is het natuurlijk zaak dat het gaat groeien en dat steeds meer mensen hun weg naar SpreekJeMee gaan vinden. Ik nodig je dan ook uit je verhaal op video te zetten en het te uploaden. Ook wil ik je vragen om mensen te wijzen op dit initiatief en hen te vragen hun video in te sturen. Ik geloof dat we dit met z’n allen tot een groot succes kunnen maken. Dank vast voor je hulp!